Sommige dingen veranderen nooit. Het begin van een competitie. Het einde van een seizoen. Het Slagman. ’s Ochtends crackers smeren voor mijn zoons, ik heb er voor mijn gevoel al zo’n 20.000 door mijn handen zien gaan. Aan sommige dingen lijkt gewoon geen eind te komen. En dan krijg ik wel eens het gevoel, dat alles wat je ziet en hoort, dat je dat eigenlijk al een keer eerder hebt gezien en gehoord. Alsof het leven zich elke dag weer in hetzelfde tempo, met dezelfde mensen en dezelfde gebeurtenissen herhaalt. Uiteraard kennen wij dit gevoel ook als ‘het dagelijks leven’ en ja, dat hoort ook een beetje bij ons bestaan.
Soms echter, dan verandert er iets in die dagelijkse en jaarlijkse sleur. Dan is er een moment dat uitsteekt boven de anderen, waarvan je meteen weet; hé, er is iets veranderd. Soms is het iets negatiefs, soms is het iets moois en komt het ons dagelijks leven ten goede. Twee weken geleden, op zaterdag 22 april 2012, toen hadden we zo’n moment. Een positief moment wel te verstaan. Heren 1 EZC was gepromoveerd naar de tweede klasse bond. En niet simpel door een wijziging in de competitieregels van 2012/2013 (waardoor de bovenste vier ploegen dit seizoen promoveren), maar door na 21 competierondes op de eerste plaats te staan. Niet meer te achterhalen door de concurrentie. Kampioenen in de derde klasse bond c en op weg naar de tweede klasse bond. Voor het eerst weer sinds 11 jaar, als ik het goed heb.
Ik heb wel eens vaker over Heren 1 geschreven. Het ging vaak om wedstrijden en de wens om te promoveren. En ze waren er wel eens heel dicht bij (in mei 2007). En er was altijd wel die wens en iedereen deed ook altijd wel zijn best. Maar ieder stukje dat ik geschreven heb sinds 2007, dat ging over onze prestaties in de derde klasse bond c. Derde-klasse-bond-c. Ik dacht dat we er nooit meer uit zouden komen. Dat we de verenigingen in deze competitie misschien als zusterclubs zouden moeten gaan beschouwen, zodat we ze elk jaar na weer twee wedstrijden konden uitnodigen voor een wederzijdse feestavond. Zo goed kende je ze inmiddels.
Toen was het 22 april 2012. Ik dacht nog dat het die avond niet zou lukken tegen het sterke OZ&PC uit Oldenzaal en dat het kampioenschap pas een week later, tegen hekkensluiter De Reest uit Meppel binnengehaald zou worden. Ik had het mis. OZ&PC bleek zijn dag niet te hebben en werd met 17-6 weggeblazen in het volgepakte Slagman. Een week na het feest bleek De Reest taaier dan gedacht. Onze kampioenen - niet allemaal meer even scherp – kwamen niet verder dan een 8-8 gelijkspel, maar dat ging ook nergens meer om. De strijd was gestreden en gewonnen bovendien. Huub’s Heren zijn gepromoveerd. De lichting 87/88, aangevuld met de iets jongere spelers Tim Versteeg, Mart en Jaimy hebben het geflikt. Niek heeft in zijn tweede jaar als coach hier een prestatie neergezet die er wezen mag. Het heeft lang geduurd, maar nu zijn het kampioenen.
Er wordt na een paar weken weer gewoon getraind. In een Slagman dat er nog even lelijk uitziet als voorheen. En ook volgende week zit ik ’s ochtends weer die crackers voor m’n zoons te smeren. Maar misschien doe ik dat dan toch met een glimlach. Want hoewel sommige dingen nooit veranderen, blijft er altijd hoop op verandering en betere tijden. En op een dag zullen ook mijn zoons groeien en net als de spelers van Heren 1 boven zichzelf uitstijgen. Zelfs tot boven het aanrechtblad. En hierdoor zullen zij zelf het mes en de boter ter hand kunnen nemen, waardoor ik elke maandagochtend met mijn kop thee meer tijd heb voor het lezen van de sportkatern. Op zoek naar nieuwe verhalen over EZC.
supporter
| Volgende > |
|---|
