21-03-2011
Supporter zijn valt soms niet mee. Ben je tegenwoordig fan van Barcelona, ja, dan is het genieten geblazen elk weekend. Ook bij FC Twente heb je de laatste jaren als aanhanger niet veel te klagen. Maar supporter zijn van Heren 1 EZC, dat is wat moeilijker de laatste tijd. Je kunt het ene niveau (Primera divison, eredivisie) natuurlijk niet vergelijken met het andere (3e klasse Bond C), maar toch. Hoe staat het met ons eerste herenteam?
Januari
Even terug naar eind januari. Heren 1 stond op het punt af te reizen naar Neptunia ’24 in Sneek, toen ik trainer-coach Niek Lipper interviewde naar de ontwikkeling van Heren 1 en zijn doelstellingen. Niek – koel als altijd - herhaalde zijn eerder uitgesproken wens om bij de top 5 te eindigen, maar moest erkennen dat het team verder was dan hij verwacht had. Niek bleef voorzichtig in zijn commentaar, maar dan moest je de heren zelf op het bad zien lopen. Met de borst vooruit en de grijns op het gezicht na weer een gewonnen wedstrijd. Dat ging zo eigenlijk elke dinsdag. Op die dag begint de herentraining zo ongeveer gelijk met de zwemles van mijn zoon Remi op het Slagmanbad. En of ik nu achter het raam zat te kijken of ze aantrof in de douche, het waren steeds van die glunderende gezichten, met vriendelijke schouderklopjes en olijk commentaar over het winnen van een weddenschap. En dat werkelijk week in, week uit. Als je wint, dan ben je vrolijk. Dat geldt ook voor mij, moet ik ambtshalve erkennen.
Februari
Het ging nog een tijdje goed. Met een uitstekende wedstrijd werd toen – na het interview met Niek - in Sneek de winning streak doorgezet en Neptunia ’24 werd in eigen huis met 4-5 verslagen. Het team had het in de gaten: als dit kan, dan is in principe alles mogelijk! OZ&PC uit Oldenzaal was de week er na aan de beurt en werd met 11-9 aangepakt. Heren 1 EZC was inmiddels opgeklommen naar de vierde plaats en Tyas S. bood mij telefonisch een nieuwe weddenschap aan, na weer een gewonnen wedstrijd. Een fles whisky was de inzet, als het team in de top 3 eindigde. En er waren er meer die er zo over dachten. Het ging haast vanzelf. Het 9e slachtoffer op rij zou Trivia moeten worden, maar in Groningen liep het mis.
Maart
Niet scherp genoeg in de openingsfase, las ik in de verslagen van sportintwente.nl. Met 3-0 stonden ze ineens achter na de eerste periode. Hela, wat zullen we nou krijgen? De wedstrijd ging met 5-3 verloren. De week er op hetzelfde verhaal. Dragor had wel zin in een potje polo en ook hier was het na het eerste kwartje al 1-5 voor de verkeerde ploeg. De wedstrijd ging met 8-11 verloren. En daarna nog twee verliespartijen, wéér tegen Dragor (7-5) en ook de Walvisch werkte niet mee aan een comeback: de studentenploeg won ook met 7-5 van EZC. In de wedstrijd van afgelopen weekend werd weer gelijkgespeeld. Tegen WS Twente 2 werd het 6-6, hoewel deze ploeg in november vorig jaar nog met 3-14 werd weggeblazen.
April
Snapt u het? Eerst drie wedstrijden op rij verliezen, een keer gelijk spelen en dan 8 keer op rij winnen, ook van de beste ploegen. En dan ook weer 4 keer op rij verliezen. Hoe kan dat nu? Omdat je niet scherp genoeg bent? Omdat er een paar carnaval zijn wezen vieren? Of wordt er niet hard genoeg getraind? Je blijft je zelf maar vragen stellen. Waarom? Omdat je in de loop van dit verhaal toch weer even het gevoel had. Zo van: het kan. Het zou kunnen. Eerst winnen van die, dan van die en dan ook van die en dan sta je ineens in top drie. De heren wisten het, Tyas voelde het ik dacht het ook. Ik ging die extra weddenschap met Tyas niet alleen uit de weg omdat ik niet van whisky houd. Ik schatte hun kansen en spel ook hoger in en ik zag ze daar ook al staan. Geen top vijf, maar ergens in de top drie. Jammer van een verloren weddenschap, maar je gaat toch ook weer hopen dat die mafkezen iets geks gaan doen. Echt stunten, echt meedoen.
Later
Dat doen ze hè. Ze nemen je gewoon een beetje in de maling. Goed spelen, mooi winnen en verder kijken dan je neus lang is. En dan pats, wat deksels op je neus krijgen. Tyas laatst ook nog gezien en gesproken. Hij was chagrijnig over die en die en over zus en zo. Maar ja, hij had zelf ook al een wedstrijdje of 5 gemist dit seizoen, dus hij vond zich zelf ook wel een lul. Wat moet je dan zeggen als supporter? Jammer hè? Wat moet je schrijven? Moet je ze tarten? De hemel in prijzen bij weer een gewonnen wedstrijd? Een Grolsch bierwagen aanbieden als ze het kampioenschap halen? Ik weet het niet, maar het verhaal is al weer af. Ik denk dat de meesten maar weer gewoon teleurgesteld zijn over de afgelopen resultaten. Dat ben je in de regel als je verliest, ook dat gevoel is mij wel bekend. Maar dat gevoel kent iedere supporter.
supporter
| < Vorige | Volgende > |
|---|
